Frank van Pamelen

Frank van Pamelen: Geheugen

Column 1 min. Frank van Pamelen

Cabaretier, schrijver, dichter, kleinkunstenaar én alumnus Frank van Pamelen over het uitbesteden van zijn geheugen.

Ik doe het gewoon niet meer. Ik weiger voortaan. Als de navigatiedame zegt: “Over tweehonderd meter linksaf,” dan ga ik over driehonderd meter naar rechts. Wat denkt dat ding wel? Dat ik zonder haar niet bij mijn bestemming kom? Ha! Oké, misschien heeft ze wel een beetje gelijk. Of misschien ook wel een beetje veel. In elk geval meer dan me lief is.

Sinds ik een smartphone heb, ken ik geen telefoonnummer meer uit mijn hoofd. Niet meer nodig. Zit in het apparaat. Vroeger lepelde ik er moeiteloos twintig, dertig op. Net als verjaardagen. Ik wist wanneer, ik wist hoe oud, ik stuurde een kaart, ik belde na. Allemaal verleden tijd.

Ik heb mijn geheugen uitbesteed

Ik krijg een melding van Facebook, klik een set ballonnen aan voel me vervolgens nog attent ook. Ooit keek ik naar de zon en wist ik de weg. Nu ben ik zonder ingesproken aanwijzingen reddeloos verloren. Ik kan het niet meer. Ik heb mijn geheugen uitbesteed.

Wie was het ook alweer? Marshall McLuhan, geloof ik. De communicatiefilosoof. Die zei zoiets als: “Iedere keer als je iets wat je zelf kunt doen, vervangt door een machine, amputeer je als het ware een deel van je eigen vermogen.” Of was het wel McLuhan? Straks toch eerst nog even googelen.

Ah, zie je wel? Daar ga ik weer. Bizar, hoe weinig ik tegenwoordig kan onthouden. Hoef te onthouden. Het wordt voor me gedaan. Wel zo makkelijk. Al begin ik er inmiddels wel wat anders over te denken. Zo’n zelfrijdende auto, bijvoorbeeld. Die lijkt me niks. Dan amputeer je dus je eigen benen. En hoe kun je zonder benen ooit nog in opstand komen?

Vandaar mijn recalcitrante rijgedrag de laatste tijd. Ik negeer mijn gps-escorte. Ik protesteer tegen die pratende prothese. Ik wil opnieuw op eigen benen.

Ik hoop dat ik thuiskom.

Foto: Frank van Pamelen